Na pagórku, pomiędzy dziewięcioma brzózkami leży kocyk. Na jego skraju przysiadają koty. Koty mruczą, brzózki szumią, strumyk szemrze. Nieopodal, na ławeczce, w świetle miodnej lampy siedzi Królewna Śnieżka. Sukienkę ma z papierowych falbanek. Zmiętą, tu i tam podartą, gdzieniegdzie poplamioną. Czyta falbanki zmęczonymi oczami. Uśmiecha się. Zasypia.
Znalazłam dziś brudnopis, a w nim wpis na boczną, którego nie umieściłam. A istotny...
"Dziewiąta brzózka ma już listki. Ciepło-pomarańczowe światło miodnej lampy snuje się między nimi.Trawa rośnie na pagórku. Strumyk szemrze kołysanki. Nad strumyk schodzą się koty. Mnóstwo kotów. Dzikich. Różnych. Niezagrożonych. Poważnych. I niepoważnych. Kot myje pyszczek. Kot się przeciąga. Kot kicha, napiwszy się wody ze strumyka. Kot śpi. Kot się zamyśla, patrząc w zieloną dal. Kot bawi się zepsutym pstryczkiem miodnej lampy. Kot zagląda w małe pęknięcie ziemi na pagórku. Kot się dziwi, bo stamtąd dobiega pukanie."
No i się ziemia rozstąpiła. I kot się zdziwił jeszcze bardziej. Zasępił się. A potem mrucząc, zaczął miarowo ugniatać łapkami różowy kocyk.
